Τρίτη, 17 Μαρτίου 2009

Η τελευταία μέρα,μιας καρδούλας.....

Δύσκολα και βαριά τα χέρια στο πληκτρολόγιο,δεν βλέπω και καλά,γιατί τα μάτια είναι γεμάτα δάκρυα.Και ξύπνησα σήμερα με μία απίστευτη διάθεση για ζωγραφική....
Τώρα,ούτε να το διανοηθώ,ούτε και να μαγειρέψω δεν θέλω.
Τώρα....γιατί τα γράφω;
Ίσως γιατί θέλω να μοιραστώ με άλλους ανθρώπους,με φίλους, αυτή τη δύσκολη στιγμή.
Η απόφαση της ευθανασίας,πάρθηκε σήμερα το πρωί.
Έχει μέρες τώρα,που ο Ρίκος μας δεν περπατάει,δεν τον βαστούν τα πόδια του.Εδώ και τέσσερις μέρες,δεν τρώει,παρά πίνει μόνο νεράκι κι αυτό ξαπλωμένος.Δεν μπορεί να αναπνεύσει,τα άλλα, καλύτερα να μην σας τα πω,γιατί κι εγώ η ίδια δεν τα αντέχω.Δεν είναι άρρωστος,απλά γεράματα έχει,που μάλλον νωρίς τον βρήκανε,στα 14,5 χρόνια του.
Ίσως κάποιοι που θα με διαβάσουν,να με παρεξηγήσουν,για υπερβολές.Το έχω ακούσει κι άλλη φορά αυτό το παραμυθάκι,αλλά δικαιολογώ,εκείνους που δεν έζησαν,με ζωάκια και κατανοώ την κρίση τους.
Χρειάζομαι δύναμη...για σήμερα και δεν ξέρω που να τη βρω.Οι κόρες μου,θέλουν να μείνουν μακριά από τη διαδικασία και ο κλήρος έπεσε στην υποφαινόμενη...γενναία της οικογένειας.
Δεν γνωρίζω πως θα ειναι η βραδιά μου,αλλά ελπίζω στην αυριανή μέρα.....
Σας ευχαριστώ.....που μοιραστήκατε μαζί μου,αυτές τις γεμάτες θλίψη γραμμές και ζητώ συγνώμη,αν σε κάποιους άγγιξα ευαίσθητες χορδές.
Ίσως αυτή μου η κίνηση,να μου δώσει περισσότερο θάρρος για σήμερα,ίσως και να ήθελα να πάρω μία επιβεβαίωση για το γεγονός αυτό,ίσως.......για να μην έχω τύψεις;
Πραγματικά,δεν ξέρω......

19 σχόλια:

e-ioannis είπε...

ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΗΤΕΡΑ
ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΟ ΤΟ ΞΕΡΩ !!
ΕΧΩ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΙ ΕΓΩ ΤΕΤΟΙΕΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΜΕ ΕΝΑ ΖΩΑΚΙ ΜΟΥ !ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΟ !
ΜΠΡΑΒΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ !
ΕΙΣΑΙ ΠΟΛΥ ΔΥΝΑΤΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΓΑΠΑΣ ΤΟΝ ΡΙΚΟ !
ΑΥΡΙΟ ΑΜΕΣΩΣ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΕΙΣ ΕΝΑ ΙΔΙΟ ! ΜΗΝ ΚΑΤΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΟΙΡΟΛΟΓΕΙΣ !ΜΑΛΛΟΝ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΓΟΡΑΣΕ ΕΝΑ ΙΔΙΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΗΓΑΙΝΕ ΤΟΝ ΡΙΚΟ ΓΙΑ ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ !!
ΣΕ ΦΙΛΩ.ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΤΗΛΕΦΩΝΗΣΕ ΜΟΥ.

Λιάντα είπε...

Γιάννη μου....σ'ευχαριστώ για τα ενθαρυντικά σου λόγια.Πραγματικά,αύτές οι επιβεβαιώσεις,με κάνουν πιο δυνατή.Ξέρεις,έχω άλλα δύο σκυλάκια και μάλιστα το ένα είναι ο γιός του Ρίκο.Ήδη,απέκτησα πριν λίγες μέρες κι ένα τέταρτο,αδέσποτο που τύχη του το έφερε στη γειτονιά μου.
Η απώλεια όμως,δεν παύει να είναι απώλεια και μάλιστα,για το πρώτο κουτάβι που απέκτησα στη ζωή μου και το έχω από μωρό.
Άσε....που με δένει μαζί του και η αγάπη που του είχε ο σύζυγος,ο οποίος είχε φροντίσει για την καταπληκτική εκπαίδευσή του,πράγμα που εγώ,δεν έκανα στα άλλα δύο μου κουτάβια.
Φεύγω......ήρθε η ώρα....
Καλό σου απόγευμα Γιάννη μου.
Θα σε πάρω τηλέφωνο....στο υπόσχομαι.....
Φιλιά...
Λία...

ΦΟΥΛΗ είπε...

Λια μου καλησπέρα,σε καταλαβαίνω απόλυτα.Πέρυσι μεγαλη δευτέρα ο κλήρος έπεσε σε μένα μιας και ο άντρας μου μου το ξέκοψε ΕΓΩ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ.Το ξέρω είναι πόλη δύσκολο αλλά να ξέρεις ότι έπραξες το σωστό,και ότι δεν θα υποφέρει στο μέλλον.
Ο Αρης μου ήταν βελγικό λυκόσκυλο μαυρο ,και είχε καρκίνο στα ούλα.
Δεν ξανά πήρα σκυλί ούτε θα ξαναπάρω,αν και βλέπω τόσα αδέσποτα που χουν την ανάγκη μας.
Τι να σου πω ξέρω ότι πονάει,να τον θυμάστε στα καλύτερά του.
Καλό σου βράδυ.

e-ioannis είπε...

ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΤΗΛΕΦΩΝΗΜΑ
ΦΙΛΙΑ !

Δημιουργία είπε...

Καλησπερα Λια.Το μονο που μπορω να σου πω ειναι υπομονη. Στην κατασταση που περιγραφεις οτι βρίσκεται, περισσοτερο τυραννιεται παρα ζει.Ισως ετσι να ειναι καλυτερα απο το να παιδευεται.Εχουμε κι εμεις ενα γατακι και δε θελω να σκεφτομαι οτι καποια στιγμη θα πρεπει να το αποχωριστουμε.

zoyzoy είπε...

Σε καταλαβαίνω φίλη μου πρίν αρκετά χρόνια έβλεπα το ΡΑΣΤΥ μου που υπέφερε μην μπορώντας να φάει ούτε νερό να πιει που μας συντρόφευε 13 χρόνια και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα.Δεν πρόλαβε ο γιατρός να έρθει και όταν είπα του δεν σε χρειάζομαι τώρα "έφυγε" μου είπε κυνικά δεν γινόταν αλλιώς.
Θα συνέλθεις είναι οι πρώτες μέρες, αυτά έχουν τα κατοικίδια που φεύγουν νωρίτερα από μας και μας μένει η πίκρα και ο πόνος.
Καλή σου νύχτα!!

Λιάντα είπε...

Καλημέρα....Κατερίνα μου!
Τελικά,στη συνέχεια,κατάλαβα ότι δεν είναι οι τύψεις,γιατί η απόφαση,ήταν σωστή.Η απώλεια είναι εκείνη που στοιχίζει και ...πίστεψέ με,σήμερα είναι η τρίτη μέρα και εγώ έχω την ίδια...θλίψη.Όχι βέβαια,ότι κάθομαι και μοιρολογώ,απλά είναι κάποιες ώρες της ημέρας,που είναι πολύ δύσκολες.
Το χειρότερο όλων για μένα,είναι ότι δεν περίμενα με τίποτα,να με πάρει τόσο...από κάτω.
Σαφώς και θα περάσει και πραγματικά,αρχίσαμε να λειτουργούμε με την νέα κατάσταση.
Σ'ευχαριστώ....Κατερίνα μου,εύχομαι για τη γατουλίτσα σας,τα καλύτερα!
Πολλά φιλάκια....!
Λία...

Λιάντα είπε...

Φούλη μου...καλημέρα σου!
Έζησες κι εσύ τα ίδια και ασφαλώς καταλαβαίνεις.Φαντάζομαι...πόσο άσχημα θα νιώθατε,να βλέπετε έναν ανήμπορο Άρη.Σίγουρα,αυτές οι αποφάσεις της ευθανασίας,είναι σωτήριες και για το ζωάκι,που δεν το αφήνει να εξεφτελιστεί,αλλά και να υποφέρει.Και βέβαια και για εμάς τους ίδιους,που μας γλυτώνει από κάποιες δύσκολες μέρες.
Τώρα....κατάλαβα,αυτό που λες κι εσύ,αλλά και παρα πολλοί άνθρωποι,ότι δεν θέλω άλλη φορά να πάρω ζωάκι στο σπίτι.Ειλικρινά,δεν φανταζόμουν ποτέ,το μέγεθος της στεναχώριας.
Φούλη μου...σ'ευχαριστώ για όλα καλή μου κοπέλα....!
Έχεις την αγάπη μου..!
Λία...

Λιάντα είπε...

Ζουζού μου....καλή σου μέρα.
Σήμερα μπόρεσα να μπω εδώ και πραγματικά,χαίρομαι,που υπάρχουν άνθρωποι,με την ευαισθησία,να μεγαλώσουν,να έχουν στη ζωή τους ένα ζωάκι,να ζήσουν μαζί του και να το βάλουν ακόμη και στην οικογένειά τους.Πάντα πίστευα,ότι η πράξη αυτή,δηλώνει ευαίσθητους ανθρώπους που δίνουν την αγάπη τους απλόχερα.ναι,τώρα πια,είμαι σε θέση να σε καταλάβω για την απώλεια του Ράστυ.Σίγουρα,είναι θέμα κάποιων ημερών και μετά,απλά περνάνε από τις σκέψεις μας κάποιες στιγμές,που τις θυμόμαστε με αγάπη.Το άσχημο για μένα και ντρέπομαι που το λέω,είναι ότι εγώ η δυνατή μαμά,έκλαψα περισσότεροα από τις κόρες μου.Αν είναι....δυνατόν!
Το φυσάω και δεν κρυώνει.....ακόμη.
Αδυναμίες.....
Σου γράφω αυτή τη στιγμή και δίπλα μου,έχω τον γιό του,που από χθες,τα μάτια του είναι δακρυσμένα.Τελικά αναρωτιέμαι.....έχουν ευαισθίες και τα τετράποδα;Δεν φεύγει από δίπλα μου,με τίποτα.Θα προσπαθήσω να τον βγάλω φωτογραφία με το ένα χέρι,γιατί τό άλλο μου,δεν το αφήνει και θα κάνω ανάρτηση,γιατί αξίζει πραγματικά τον κόπο.
Σ'ευχαριστώ....πολύ για όλα Ζουζού μου!
Χαίρομαι πραγματικά,που τα λέμε,έστω και από εδώ.
Πολλά φιλιά...!
Λία...

γυάλινο δάκρυ είπε...

Γλυκιά μου Λία τύψεις να μην έχεις γιατί απλά θες να μην κουράζεται άλλο το σκυλάκι σου και να μην βασανίζεται..
Και δεν είναι καθόλου γελοία όλα αυτά που λες.. Κι εγώ είμαι πολύ ευαίσθητη με τα ζωάκια, εδώ πλαντάζω στο κλάμα όταν πεθαίνει κάποιο απ'τα ψαράκια μου..
Τα κατοικίδια είναι καλύττερα από τους ανθρώπους πολλές φορές γιατί δε σε προδίδουν ποτέ..
Πάρτε ένα άλλο σκυλάκι τώρα, όχι για να το αντικαταστήσετε, αλλά για να ξεκινήσει μια καινούρια ζωή που θα την αγαπάτε και θα σας αγαπάει..
Φιλάκι και μια μεγάλη αγκαλίτσα από μένα..

τo τέρας της «αμάθειας» είπε...

Ο Ήλιος κι η Σελήνη μοιράζονται τη μέρα

«μοιράζομαι» κι εγώ μ’ εσάς την ίδια ΚΑΛΗΜΕΡΑ!

Ελπίζοντας ότι είστε όλοι πολύ καλά

κι ότι το ηθικό σας είναι πάντα ψηλά!

Υ.Γ. ... :(

Λιάντα είπε...

Δακρυάκι μου γλυκό....!
Σ'ευχαριστώ!
Άσε,τελικά απέδειξα ότι η αδύναμη στην οικογένεια ήμουν εγώ.Ίσψς επειδή βίωσα την όλη διαδικασία,ακόμη και του τελευταίου σπιτιού του.Οφείλω να πμολογήσω,ότι θα μου μείνουν αυτές οι εικόνες χαραγμένες στο μυαλό μου.Σίγουρα θέλει δύναμη και χρόνο.Όσο για την απόφαση,ήταν απόλυτα σωστή,προκειμένου να υποφέρει ο Ρίκος μου.
Είμαστε....ευαισθητούλια...τι να κάνουμε;
Χαίρομαι που μου έγραψες....
Εύχομαι να είσαι καλά και να περνάς καλά γλυκιά μου κοπελίτσα.
Έχεις την αγάπη μου....!
Πολλά φιλάκια...!!
Λία...

Λιάντα είπε...

Τερατάκι μου....καλημέρα σου!
Χαίρομαι,που ξανά γύρισες,καλή μου!
Καλώς όρισες και πάλι!
Και όπως πάντα.....με έναν γλυκό λόγο.
Θα σε επισκεφθώ,σίγουρα από Δευτέρα,γιατί αυτή τη στιγμή είμαι σε ξένο υπολογιστή και μάλιστα στη Χαλκιδική.
Θα τα πούμε σύντομα.....
Ελπίζω να μην μας εγκαταλείψεις και πάλι.
Πολλά φιλάκια,από την χειμωνιάτικη σήμερα Χαλκιδική.
Λία...

Maria Tzirita είπε...

Αχ αυτά τα πλασματάκια, κομμάτι απ'τη ζωή μας... Έχουμε πολλά κοινά τελικά εμείς οι δύο Λία μου. Πήρες τη σωστή απόφαση, να είσαι σίγουρη. Η αγάπη χρειάζεται μεγάλη δύναμη ψυχής...
Για τα ενυδρεία μπορείς να με ρωτήσεις ό,τι θες, να σε βοηθήσω, είμαι "παλιά καραβάνα"...

Λιάντα είπε...

Μαρία μου.....
Πραγματικά,κομμάτι από την ζωή μας είναι αυτά τα γλυκά μικρά τετράποδα,που μόνο καλά αισθήματα και αγάπη έχουν.Η απόφαση,ναι,ήταν σωστή.Η απώλεια είναι εκείνη που πληγώνει τελικά.Αλλά πάντα,πρέπει να κοιτάμε μπροστά,αυτό είναι γεγονός.
Όσο για το ενυδρείο,αυτή τη στιγμή,είμαι στη φάση της αναμονής.Πρέπει να περιμένουμε τρείς μήνες περίπου,για να πάρει το νεράκι στο ενυδρείο,όλα τα συστατικά εκείνα,που θα βοηθήσουν στη διαμονή των ψαριών που θα αποκτήσουμε.Διαβάζοντας το blog σου,είδα τα σχετικά σάιτ,που αναφέρεις και τώρα μου μένει,να τα μελετήσω λεπτομερώς.
Να είσαι πάντα καλά καλή μου κοπέλα και σ'ευχαριστώ πολύ για το ενδιαφέρον σου.
Την αγάπη μου...από Θεσσαλονίκη!
Πολλά φιλιά....
Λία...

KOURELIA είπε...

Στίχοι: Φώτης Αγγουλές
Μουσική: Παντελής Θαλασσινός
Πρώτη εκτέλεση: Παντελής Θαλασσινός

Το πιοτί του πόνου που πονώ
σε κερνώ, ψυχή, για να μεθύσεις
τ' άλικα τα ρόδα στο βουνό
στο χλομό ξεψύχισμα της δύσης,

Τ' αυγινό που δίνει το φιλί
απαλά στη μάγισσα την πλάση,
η γλυκιά του ήλιου ανατολή
που ξυπνά τ' αηδόνια μεσ' τα δάση,

Η σαν ρόδου φύλλον απαλή
η γλυκιά, η ασύγκριτή μου αγάπη,
που σκορπά το φως της και διαλεί
μεσ' από τη σκέψη μου τα θάμπη,

Κι όλα τ' αστρανάμματα μαζί
κι όλα τα τραγούδια των κυμάτων
κι ό,τι υπάρχει ακόμα κι ότι ζει
έξω από τη νάρκη των μνημάτων,

Όλα με τη γλώσσα της χαράς
με καλούν να ζήσω, μα ώ , τι κρίμα
άμοιρη ψυχή, μη σπαρταράς
κάτι με τραβά σε κάποιο μνήμα

Του πιοτού του πόνου που πονώ
στην υγειά του κόσμου που θ' αφήσεις
πιές και το ποτήρι το στερνό,
άμοιρη ψυχή, για να μεθύσεις.

KOURELIA είπε...

Στίχοι: Φώτης Αγγουλές
Μουσική: Παντελής Θαλασσινός
Πρώτη εκτέλεση: Παντελής Θαλασσινός

Το πιοτί του πόνου που πονώ
σε κερνώ, ψυχή, για να μεθύσεις
τ' άλικα τα ρόδα στο βουνό
στο χλομό ξεψύχισμα της δύσης,

Τ' αυγινό που δίνει το φιλί
απαλά στη μάγισσα την πλάση,
η γλυκιά του ήλιου ανατολή
που ξυπνά τ' αηδόνια μεσ' τα δάση,

Η σαν ρόδου φύλλον απαλή
η γλυκιά, η ασύγκριτή μου αγάπη,
που σκορπά το φως της και διαλεί
μεσ' από τη σκέψη μου τα θάμπη,

Κι όλα τ' αστρανάμματα μαζί
κι όλα τα τραγούδια των κυμάτων
κι ό,τι υπάρχει ακόμα κι ότι ζει
έξω από τη νάρκη των μνημάτων,

Όλα με τη γλώσσα της χαράς
με καλούν να ζήσω, μα ώ , τι κρίμα
άμοιρη ψυχή, μη σπαρταράς
κάτι με τραβά σε κάποιο μνήμα

Του πιοτού του πόνου που πονώ
στην υγειά του κόσμου που θ' αφήσεις
πιές και το ποτήρι το στερνό,
άμοιρη ψυχή, για να μεθύσεις.

Ανώνυμος είπε...

Στίχοι: Φώτης Αγγουλές
Μουσική: Παντελής Θαλασσινός
Πρώτη εκτέλεση: Παντελής Θαλασσινός

Το πιοτί του πόνου που πονώ
σε κερνώ, ψυχή, για να μεθύσεις
τ' άλικα τα ρόδα στο βουνό
στο χλομό ξεψύχισμα της δύσης,

Τ' αυγινό που δίνει το φιλί
απαλά στη μάγισσα την πλάση,
η γλυκιά του ήλιου ανατολή
που ξυπνά τ' αηδόνια μεσ' τα δάση,

Η σαν ρόδου φύλλον απαλή
η γλυκιά, η ασύγκριτή μου αγάπη,
που σκορπά το φως της και διαλεί
μεσ' από τη σκέψη μου τα θάμπη,

Κι όλα τ' αστρανάμματα μαζί
κι όλα τα τραγούδια των κυμάτων
κι ό,τι υπάρχει ακόμα κι ότι ζει
έξω από τη νάρκη των μνημάτων,

Όλα με τη γλώσσα της χαράς
με καλούν να ζήσω, μα ώ , τι κρίμα
άμοιρη ψυχή, μη σπαρταράς
κάτι με τραβά σε κάποιο μνήμα

Του πιοτού του πόνου που πονώ
στην υγειά του κόσμου που θ' αφήσεις
πιές και το ποτήρι το στερνό,
άμοιρη ψυχή, για να μεθύσεις.

Ανώνυμος είπε...

Λία, έκανες το σωστό. Η ευθανασία ήταν ένα δώρο αγάπης για τον Ρίκο σου....
Όταν μαραίνεται το λουλούδι πρέπει να το κόβεις...

Φιλιά
Κωστής