Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2009

Καλώς,όρισες.....έρωτα....


Αμάν....ούτε να σκεφτώ δεν μπορώ.....Γρίπη ήθελα......να πω και γλώσεψε...η μπέρδα μου=μπερδεύτηκε...η γλώσσα μου.Άκου....έρωτα;Τι είναι αυτό;είναι .......καλό;είναι...κακό;τρώγεται;φτιάχνεται;πως ...λειτουργεί;υπάρχει;
Σήμερα,προβλέπεται...γκρίνια....Ξύπνησα πρωί-πρωί και αναζητούσα,κάθε μέλος του σώματός μου,ακόμη....και τη σκέψη μου.Κάθε φορά που μας επισκέπτεται η γρίπη,μου κάνουν...τρελίτσες,έτσι...για να με σκάσουν(τα μέλη μου...).Λοιπόν,ψάχνοντας πρώτα να βρω τα γυαλιά μου,είδα το αριστερό μου χέρι,να με κοιτά...με ένα βλέμμα περίεργο.Δεν πρόλαβα,να του πω το γιατί και μου γυρίζει μια ξανάστροφη.....Έρχεται προς βοήθειαν...και το δεξί,νταβρατισμένο όπως είναι,σε σχέση με το αριστερό,μου δίνει άλλη μία......Μισοζαλισμένη από το βίαιο ξύπνημα,βρήκα την φωνή μου,που είπε.....
-Γιατί ρε σεις την χτυπάτε;
-Καλά...της κάνουμε,να μάθει να μας προσέχει και να μην μας χρησιμοποιεί...τόσο πολύ.Ήρθε η απάντηση από τα χέρια μου.....Το δεξί,σαν ποιό...ξύπνιο,κολλάει και το.....(παν μέτρον άριστον....)Δεν προλάβαμε...να τελειώσουμε την άνιση...κουβέντα μας,νάσου......και τα πόδια μου σε μια γωνιά,που συνομοτούσαν χαμηλόφωνα....Ακούω την φωνή μου......να τους λέει...
-Ρε σεις μάγκες,για περάστε......να βοηθήσουμε το αφεντικό,που βρίσκεται...υπό διάλυση;
-Τι λε.......ρε,απαντάει το αριστερό,που υποφέρει κι εκείνο,από μια δισκοκοίλη.Και...συνεχίζει,
-Εμένα με ρώτησε και τον αδερφό δεξί,αν θέλαμε....να κουβαλήσουμε και να σκίσουμε....τόσα ξύλα;
Και συνέχισε.....να κάνει τα παράπονά του,στον αδερφό δεξί,δίχως να το κουνήσει ρούπι...από την θέση του.Έστρεψα ,το βλέμμα μου(ευτυχώς αυτό υπήρχε κανονικά στη θέση του)και είδα κάτω από το τραπέζι της τραπεζαρίας,την μέση μου....να κρύβεται.Η φωνή μου,κατάλαβε τη σκέψη μου (μ'αυτή,έχω συμμαχία....)και φωνάζει την μέση μου,παίρνοντας ένα ναζιάρικο ύφος με μπόλικο...μέλι.
-Ρε...μεσούλα,εσύ είσαι λογικό κορίτσι(τσαχπινιές),έλα να βάλουμε ένα χεράκι βρε,να κάνουμε μία συναρμολόγηση,μπας και φάμε κανένα πιάτο φαί σήμερα.Έλα....μην κρύβεσαι....και εγώ σου υπόσχομαι...μασάζ(πέφτουν τα μεγάλα μέσα....εδώ).
Ευτυχώς,η μέση μου είναι λίγο...τζαζ και πείσθηκε......αμέσως.Φώναξε,σαν πιο λογική και τα υπόλοιπα...μέλη μου,αφού τους έταξε...λαγούς με πετραχείλια και άρχισαν να δουλεύουν τεμπέλικα,δίχως να βάζουν όλη τους την μαστοριά.Στραβά κουτσά,με συναρμολόγησαν,αλλά ξέχασαν να βάλουν λίγο λαδάκι στις βίδες,με αποτέλεσμα,όταν πατάει το αριστερό πόδι,να ακούγεται ένα....ΚΡΑΤΣ και όταν πατάει το δεξί,να ακούγεται......ένα ΑΧ.
Τώρα,πρέπει να βρω τρόπο,να τους ξεπληρώσω όλα αυτά που τους έταξα,για να με βοηθήσουν.Πρέπει να βρώ να φτιάξω μία σούπα,δίχως κρεατικό μέσα,γιατί το βαρέθηκαν μου είπαν,όπως επίσης,μου ζήτησαν όλη μέρα,να τους έχω τσάι....ζεστό.
Άντε...λοιπόν....πάμε....
ΚΡΑΤΣ....ΑΧ....
ΑΧ,ΚΡΑΤΣ......
Κι άλλο κακό,να μην μας εύρει..................

2 σχόλια:

Δημιουργία είπε...

Αχ βρε Λια κι ελεγα οτι μονο τα δικα μου ακρα κατεβαινουν ανεξαρτητα και δεν συνεργαζονται μεταξυ τους.

Λιάντα είπε...

Μπα....Κατερινάκι μου,έχεις κι εμένα για παρέα...καλή μου.
Αλλά δεν πειράζει,παρ'όλα αυτά και οι δυό μας,τα καταφέρνουμε.....καλύτερα κι από κάποιους,που τα έχουν όλα,άρτια.....(εδώ,θα ταίριαζε ένα emotion που κλείνει...το ματάκι)
Πολλά φιλάκια καλή μου Κατερίνα....
Καλό βραδάκι....
Λία...