Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2008

Μια χαρούμενη και ανέμελη οικογένεια......

Σήμερα Κυριακή,βγήκα να καθαρίσω τις τριανταφυλίτσες μου,από τα λίγα ξερά φυλλαράκια τους.Όταν τέλειωσα,τις καμάρωσα έτσι όμορφες ,καθαρές και χρωματιστές όπως ήταν και σκέφτηκα να τις βγάλω μία φωτογραφία.Έλα όμως που ο μικρός μου σκυλούλης,ο Ερμής μπήκε στη μέση και μου έδωσε την αφορμή ,να σας γράψω για την τρισευτυχισμένη σκυλοοικογένεια.......που συγκατοικεί μαζί μας.
Λοιπόν,πρίν από 13 χρονάκια,αποκτήσαμε τον Ρίκο,ένα κουταβάκι,που ξεχώριζε από τα 9 αδελφάκια του,επειδή είχε στο μέτωπό του μία λευκή καρδούλα.Διασταύρωση κανίς με τεριέ.
Τύπος και υπογραμμός πάντα,υπάκουος και με καλά αισθήματα.
Ο Ρίκος μου
Είχε ένα πρόβλημα όμως.Δεν ήθελε να δει γυναίκα,όσες φορές κι αν προσπαθήσαμε.Κι έτσι το πήραμε απόφαση.Πέρασαν 6 χρόνια και καθώς περνούσαμε με την μεγάλη μου κόρη έξω από ένα πετ,είδαμε μία σκυλίτσα Μπολωνεζ,λευκή,3 μηνών,που ήταν αδύνατον να αντισταθούμε,στο να μη την κάνουμε δική μας.Έτσι λοιπόν,ήρθε στο σπίτι μας και το γυναικείο δυναμικό,που με τα κολπάκια της και τις τσαχπινιές της,μας ανάγκασε να την κακομάθουμε.
Η Φοίβη μου

Η δεσποινίδα μου όμως μεγάλωσε και σαν γυναικα τσαχπίνα,ξύπνησε τα αντρικά ένστικα του Ρίκου.Έτσι λοιπόν,πριν από 3 χρόνια αποκτήσαμε και τον γιόκα τους τον Ερμή.Ένας και μοναδικός,γιατί το αδερφάκι του δεν τα κατάφερε στη ζωή.Πάλι καλά δηλαδή που ζει και ο μικρός,γιατί η Φοίβη μας είναι 4 κιλά,ενώ ο Ρίκος 12 και τα κουταβάκια ,ήταν μεγάλα σε μέγεθος.
Τώρα τι να πω για τον μικρό;
Όλα...τα λεφτά!!!!!!
Από την πρώτη του ανάσα στο σπίτι μας,πάνω στο πάπλωμα της κόρης μας,που μετά 40 μέρες το πετάξαμε...ασφαλώς.Το γάλα του με το μπιμπερό,η φροντίδα της κάθε μέρας του,μας έχει τρελλάνει.

Ο Ερμής μου.....6 κιλά


Και όλη η παρέα,όταν βγαίνει στην αυλή.




5 σχόλια:

γυάλινο δάκρυ είπε...

Και πόσο αγαπάω τα ζωάκια... Το σπίτι μου ονειρεύομαι να το κάνω ζωολογικό κήπο! Προς το παρόν μένω με γονείς που μέσα στο σπίτι δεν τα θέλουν κι έτσι έχω μόνο ψαράκια.
Και τα σκυλάκια είναι τόσο πιστά στον άνθρωπο..
Καλό βράδυ Λία μου!

Λιάντα είπε...

Δακρυάκι μου....γλυκό!
Χαίρομαι που αγαπάς τα ζωάκια.Πιστεύω,ότι είναι όμορφο να ζει κανείς και να μεγαλώνει μ'αυτά.
Κι εγώ τα λάτρευα από μικρή,αλλά σαν κι εσένα,οι γονείς μου,ούτε να το ακούσουν.Παντρεύτηκα,έκανα δικό μου σπίτι και κατόπιν κοινής απόφασης με τον σύζυγο,πήραμε την απόφαση.Οι κόρες μου,μεγάλωσαν με σκυλάκια και χαίρομαι,γιατί έχουν ιδιαίτερη ευαισθησία σε όλα τα ζωάκια.Έχουμε κι εμείς ενυδρείο και ένα κουνελάκι,τον Φλάφυ.Όπως καταλαβαίνεις,είμαστε μία μεγάλη και χαρούμενη οικογένεια.
Εύχομαι να αποκτήσεις κι εσύ σύντομα,ότι...αγαπάς,με όλη μου την καρδιά.
Ξέρεις ε;
Μεταξύ μας τώρα,ειλικρινά σε συμπαθώ πάρα...πολύ!
Πολλά φιλάκια και καλή εβδομάδα να έχεις....
Λία

γυάλινο δάκρυ είπε...

Σε ευχαριστώ πολύ Λία μου!
Κι εγώ σε συμπαθώ πάρα πολύ και με τιμά που το λες!
Καλή βδομάδα σε σένα και στις κόρες σου! Φιλάκια!

Λιάντα είπε...

Δακρυάκι μου....είναι και δική μου χαρά να σε διαβάζω,να μαθαίνω για τις ανησυχίες μιας νέας κοπέλας ,που είναι μέσα στην καρδιά μου.
Θα ήταν χαρά μου,να τα λέγαμε κάποια στιγμή και από πιο κοντά,μιας και γνωρίζω ότι είσαι μόνη στη Θεσσαλονίκη.Σε θεωρρώ κόρη μου και να ξέρεις ότι η πόρτα του σπιτιού μου,θα είναι πάντα ανοιχτή για σένα και στα εύκολα και τα δύσκολα.
Ότι χρειαστείς ,μη διστάσεις να επικοινωνήσεις μαζί μου,που ελπίζω να βρούμε τρόπο επικοινωνίας.
Πολλά φιλιά....
Λία

prioni είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.