Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2008

Μια χαρούμενη και ανέμελη οικογένεια......

Σήμερα Κυριακή,βγήκα να καθαρίσω τις τριανταφυλίτσες μου,από τα λίγα ξερά φυλλαράκια τους.Όταν τέλειωσα,τις καμάρωσα έτσι όμορφες ,καθαρές και χρωματιστές όπως ήταν και σκέφτηκα να τις βγάλω μία φωτογραφία.Έλα όμως που ο μικρός μου σκυλούλης,ο Ερμής μπήκε στη μέση και μου έδωσε την αφορμή ,να σας γράψω για την τρισευτυχισμένη σκυλοοικογένεια.......που συγκατοικεί μαζί μας.
Λοιπόν,πρίν από 13 χρονάκια,αποκτήσαμε τον Ρίκο,ένα κουταβάκι,που ξεχώριζε από τα 9 αδελφάκια του,επειδή είχε στο μέτωπό του μία λευκή καρδούλα.Διασταύρωση κανίς με τεριέ.
Τύπος και υπογραμμός πάντα,υπάκουος και με καλά αισθήματα.
Ο Ρίκος μου
Είχε ένα πρόβλημα όμως.Δεν ήθελε να δει γυναίκα,όσες φορές κι αν προσπαθήσαμε.Κι έτσι το πήραμε απόφαση.Πέρασαν 6 χρόνια και καθώς περνούσαμε με την μεγάλη μου κόρη έξω από ένα πετ,είδαμε μία σκυλίτσα Μπολωνεζ,λευκή,3 μηνών,που ήταν αδύνατον να αντισταθούμε,στο να μη την κάνουμε δική μας.Έτσι λοιπόν,ήρθε στο σπίτι μας και το γυναικείο δυναμικό,που με τα κολπάκια της και τις τσαχπινιές της,μας ανάγκασε να την κακομάθουμε.
Η Φοίβη μου

Η δεσποινίδα μου όμως μεγάλωσε και σαν γυναικα τσαχπίνα,ξύπνησε τα αντρικά ένστικα του Ρίκου.Έτσι λοιπόν,πριν από 3 χρόνια αποκτήσαμε και τον γιόκα τους τον Ερμή.Ένας και μοναδικός,γιατί το αδερφάκι του δεν τα κατάφερε στη ζωή.Πάλι καλά δηλαδή που ζει και ο μικρός,γιατί η Φοίβη μας είναι 4 κιλά,ενώ ο Ρίκος 12 και τα κουταβάκια ,ήταν μεγάλα σε μέγεθος.
Τώρα τι να πω για τον μικρό;
Όλα...τα λεφτά!!!!!!
Από την πρώτη του ανάσα στο σπίτι μας,πάνω στο πάπλωμα της κόρης μας,που μετά 40 μέρες το πετάξαμε...ασφαλώς.Το γάλα του με το μπιμπερό,η φροντίδα της κάθε μέρας του,μας έχει τρελλάνει.

Ο Ερμής μου.....6 κιλά


Και όλη η παρέα,όταν βγαίνει στην αυλή.