Κυριακή, 31 Αυγούστου 2008

Το όνειρο που έσβησε.....


Μια κοφτή ανάσα στον σκοτεινό απόηχο ,
ένα τραγούδι μακρινό ,αγαπημένο ,
στον λαβύρινθο της σκέψης
στην παραζάλη του ονείρου ,
στο χορό των εικόνων του μυαλού.

Τα βλέφαρα βαριά ,νωχελικά ,
με τη γεύση του ονείρου ακόμη.
Το αχνό φως της ζωηρής ηλιαχτίδας
που γλίστρησε και παραβίασε
τις γρίλιες του κλειστού παραθύρου.

Η δίνη του ονείρου χάθηκε
μέσα στο βαλς της λήθης και της θύμησης .
Ένα παιχνίδισμα έρωτα κι αγάπης .
Μία τρυφερή αγκαλιά κι ένα φιλί .
Ένα ποτάμι λόγια αφοσίωσης ,
που χάθηκαν στο τέλος του καταρράκτη .
Μία βροχή υποσχέσεων
που η ρούφηξε το διψασμένο χώμα
Ένας κουρασμένος χείμαρρος συναισθημάτων
που γέρασε κι έδωσε έναυσμα στο όνειρο .

‘Όνειρο ήτανε και…πάει .
Γράφτηκε στις 12 του Απρίλη 2008

Λ.

2 σχόλια:

prioni είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
Λιάντα είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.