Σάββατο, 23 Αυγούστου 2008

Μια φορά.............



Ήταν Άνοιξη ,24 του Απρίλη ,όταν μια μικρή παρουσία ,
μια μικρή κουκλίτσα ήρθε στο κόσμο ,να ζήσει την ομορφιά
που η μαμά της έλεγε στα παραμύθια .
Τα παραμύθια με το όμορφο…..τέλος .
Εκείνα ,που μπήκαν στην ψυχούλα της ,εκείνα που έδωσαν
τροφή στα όνειρά της ,εκείνα…που πίστεψε ότι θα ζήσει ,
εκείνα ,που πάντα έφερναν την ευτυχία ,εκείνα ,που στάθηκαν
ελπίδα και μαζί…..αυταπάτες για το διάβα της στον κόσμο .
Πόσο….λάθος !
Πόσο….λάθος ,γιατί η ευτυχία δεν έχει διάρκεια .
Πόσο…. λάθος ,γιατί η χαρά δεν είναι παντοτινή .
Πόσο…..λάθος ,γιατί η ζωή δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα .
Δεν έμαθε ποτέ….το ψέμα .
Δεν διδάχθηκε για την δυστυχία ,την υποκρισία ,το συμφέρον ,
Δεν ήξερε τους δράκους ,τους λύκους τους κακούς ,τις μάγισσες
τα ξόρκια .
Δεν έμαθε ποτέ….για την απάτη ,για την απιστία ,την ειρωνεία…
τον θάνατο ,την δυστυχία .
Το μόνο άσχημο που γνώρισε μικρούλα ,ήταν η φτώχεια .Όμως
στην άγνοιά της ,μεγάλωσε ευτυχισμένη ,χαρούμενη ,ένα παιδί .

Το παιδί ,που ακόμη …..μετά από μισό αιώνα χειμώνες και
καλοκαίρια ,μετά….από θανάτους ,από αρρώστιες ,δυστυχίες
που άγγιξαν το κορμί της ,την ψυχή της ,την ζωή της ,δεν
σταμάτησε…..να ……είναι ένα μικρό ΠΑΙΔΙ .

Την ζηλεύω…..τώρα πια.
Μια δυνατή ,υπερήφανη μάνα που αντιμετωπίζει τη σκληρότητα
της ζωής ,με τη δύναμη της αγάπης ,μέσα από τα μάτια του μικρού
κοριτσιού ,που ακόμη υπάρχει μέσα της .

Το μεγάλο της….παράπονο .

-Γιατί…..γεννήθηκα σε λάθος εποχή ;
Δεν ανήκω εγώ…..σ’αυτή την
εποχή ,ούτε κι αυτή σε μένα .

2 σχόλια:

prioni είπε...

Μέσα στα μονοπάτια της ζωής, πολλή η δόξα. Κι η φτώχεια, η δυστυχία, ο πόνος γίνονται χαρές, γιατί μαθαίνει κανείς να ζεί. Αν δεν πονέσει κανείς, πως θα καταλάβει τη διαφορά; Πως θα νοιώσει τον άλλο όταν πονά;
Μακριά τα μίση, μακριά η εκδίκηση. Μόνο η καλοσύνη, γεμίζει τη ζωή, και γίνεται αγάπη γιά όλους

Λιάντα είπε...

prioni.........
Σ'ευχαριστώ.....για τα όμορφα λόγια σου!!!
Θα κρατήσω (Μακριά τα μίση, μακριά η εκδίκηση. Μόνο η καλοσύνη, γεμίζει τη ζωή, και γίνεται αγάπη γιά όλους),γιατί τα γραφόμενά σου,αγγίζουν και τις δικές μου....σκέψεις.
Η μεγαλωσύνη και η δύναμη της αγάπης,είναι ελπίδα και ασπίδα μαζί,για την πορεία στη ζωή μας.