Κυριακή, 31 Αυγούστου 2008

Το όνειρο που έσβησε.....


Μια κοφτή ανάσα στον σκοτεινό απόηχο ,
ένα τραγούδι μακρινό ,αγαπημένο ,
στον λαβύρινθο της σκέψης
στην παραζάλη του ονείρου ,
στο χορό των εικόνων του μυαλού.

Τα βλέφαρα βαριά ,νωχελικά ,
με τη γεύση του ονείρου ακόμη.
Το αχνό φως της ζωηρής ηλιαχτίδας
που γλίστρησε και παραβίασε
τις γρίλιες του κλειστού παραθύρου.

Η δίνη του ονείρου χάθηκε
μέσα στο βαλς της λήθης και της θύμησης .
Ένα παιχνίδισμα έρωτα κι αγάπης .
Μία τρυφερή αγκαλιά κι ένα φιλί .
Ένα ποτάμι λόγια αφοσίωσης ,
που χάθηκαν στο τέλος του καταρράκτη .
Μία βροχή υποσχέσεων
που η ρούφηξε το διψασμένο χώμα
Ένας κουρασμένος χείμαρρος συναισθημάτων
που γέρασε κι έδωσε έναυσμα στο όνειρο .

‘Όνειρο ήτανε και…πάει .
Γράφτηκε στις 12 του Απρίλη 2008

Λ.

Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2008

Σαν σήμερα.......


Σαν σήμερα .Εκείνη τη Δευτέρα το πρωί .
Πέρασαν οκτώ χρόνια από τότε .
Δεν θα ξεχάσω ποτέ.....εκείνο το τηλεφώνημα:
--Σφίξτε την καρδιά σας και τρέξτε στο νοσοκομείο .
Μια διαδρομή ατέλειωτη ,σκέψεις πολλές ,κακές
τρέλαιναν το μυαλό μου .Δεν μπορούσα να
σκεφτώ ,ότι θα άκουγα το μοραίο .
Νόμιζα ότι δεν θα συμβεί στην δική μας οικογένεια .
Ήμουν σίγουρη γι 'αυτό .
Πόσο λάθος....πίστευα .

Δεν πρόλαβες να μας πεις το τελευταίο αντίο .
Άφησες την τελευταία σου πνοή ,σ’εκείνο τον
καταραμένο δρόμο ,σ’εκείνον τον γεμάτο
ψέμα τόπο ,σ’ εκείνη την καταραμένη στροφή .
Μια κηλίδα από το αίμα σου ,που την έβαψαν
μαύρη από τον δόλο ,το συμφέρον ,την πονηριά ,
το ψέμα ,την υποκρισία ,την πλεκτάνη .
Γιατί;
28 Αυγούστου 2000
Σαν σήμερα ,σταμάτησε η καρδιά σου .
Σαν σήμερα έπαψες να ζεις .
Σαν σήμερα ,που έχασα την μισή ζωή μου .
Σαν σήμερα ,που τα παιδιά μας ,γνώρισαν την
απώλεια του πατέρα .
Ξέρω όμως ,ότι είσαι πάντα κοντά μας .
Ξέρω ότι η αγάπη σου για τα παιδιά ,είναι φύλακας άγγελος .
Ξέρω ότι σου λείπουμε ,αλλά μας λείπεις κι εσύ .
Θέλω να σου πω για την Μαρία σου ,είναι στα 24 τώρα πια ,
Μια κουκλίτσα ,ένα φανταστικό παιδί ,έτσι όπως την
ονειρευόσουν .Τώρα ,ετοιμάζεται να πάρει το δίπλωμα οδήγησης .
Παιδεύτηκα πολύ για να την πείσω .Φοβόταν από τη δική σου περιπέτεια .
Αλλά ξέχασα….τι στα λέω ;
Είμαι σίγουρη ότι το γνωρίζεις ,αφού κάθε βράδυ τα κουβεντιάζετε .
Θέλω να σου πω για την μικρή μας ,την Κωνσταντίνα ,πόσο μικρούλα
ήταν τότε ;Μόλις 7 ½ δεν είχε καταλάβει ,δεν ήξερε ,το μυαλουδάκι
της ήταν παιδικό .Που ..να ξέρει τι σημαίνει απώλεια ;
Τώρα είναι στα 16 ,μες την εφηβεία ,γεμάτη ανησυχίες ,καλή μαθήτρια ,
ένα ώριμο παιδί ,που σου μοιάζει απίστευτα…..αλήθεια .
Θέλω να σου πω για μένα .Γέρασα ,κουράστηκα ,οι προσπάθειες που
Έπρεπε να κάνω ,για να είμαι μάνα και πατέρας μαζί ,με εξάντλησαν .
‘Όμως είμαι ….δυνατότερη ! Θυμάσαι ,που πάντα μου έλεγες …..
--πρέπει να είσαι δυνατή στη ζωή ,γιατί δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει .
Μερικές φορές ,πιστεύω ότι ήξερες από πριν τι θα σου συμβεί .
Με ετοίμαζες συχνά για την ενδεχόμενη απώλειά σου .
--Αλήθεια……ήξερες;
Το μόνο που με πικραίνει σήμερα ,είναι που δεν μπόρεσα να σε δικαιώσω .
Τρία χρόνια μου πήρε ο αγώνας που έδωσα με τα δικαστήρια .Τρία χρόνια
Πίκρας ,γιατί το άδικο και το ψέμα κυριάρχησαν ,έγιναν εμπόδιο σε κάθε
μου βήμα .Δεν τα κατάφερα ,ήταν πάνω από τις δυνάμεις μου ,αν και πάλεψα .
Ήταν απίστευτα πρωτόγνωρη για μένα η πλεκτάνη που γίνεται στον χώρο της δικαιοσύνης .
Δικαιοσύνη……ανύπαρκτη ,πίστεψέ με .
Όλα αυτά όμως πέρασαν τώρα .
Μας λείπεις ,όμως σ ‘αγαπάμε και πάντα είσαι στην καθημερινότητά μας .

Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2008

Γέφυρά μου......


Γέφυρα είχα φτιάξει , με ξύλα από όνειρα.
Όνειρα γεμάτα αλήθεια ,
φτιαγμένα από το λευκό της ψυχής μου.
Όνειρα ταξιδιών ανεκπλήρωτων ,απομεινάρια .

Γέφυρα είχα φτιάξει ,με πέτρα αθάνατη ,
σμιλευμένη από λόγια αγάπης .
Χαραγμένη με τον πόνο
που ζωγράφιζαν οι σκέψεις μου.

Γέφυρα είχα φτιάξει με χώμα και νερό.
Χώμα , σπυρί-σπυρί της ζωής μου .
Νερό ,στάλα-στάλα των δροσερών
στιγμών της νιότης μου.

Γέφυρα ,μου είπαν βάλε σίδερο.
Έψαξα ,το βρήκα .
Ήταν την εποχή που έπεσε η αυλαία σου
και έκανε την καρδιά μου σίδερο.

Και τώρα ,στέκω εδώ την καμαρώνω .
Περήφανη , καρπός δικός μου .
Τη μέρα τη ραίνω με ροδοπέταλα
Τη νύχτα ,με των αστεριών τη σκόνη .

Γέφυρα που σμίγει τις καρδιές .
Γέφυρα που η απόσταση γίνεται θύμα.
Γέφυρα των αναστεναγμών .
Γέφυρα των κρυφών ονείρων .

Ποιός στην άκρη σου περιμένει;
Ποιός εκεί απέναντι μου χαμογελά;
Ποιός τα ροδοπέταλα μαζεύει;
Ποιός την σκόνη των αστεριών;
Λ.

Τρίτη, 26 Αυγούστου 2008

Για το τώρα,το πρίν,το μετά και....το πάντα!


Είπες να φύγεις ,μα…..δεν έφυγες ,
Είπα να χαθώ ,μα….δεν χάθηκα .
Έψαξες να με βρεις στις δύσκολες στιγμές σου .
Έψαχνα να σε βρω ,στην απελπισία μου .
Μου γνώρισες τον κόσμο που έζησες .
Σου γνώρισα τον δικό μου κόσμο .
Μου χάρισες την ελπίδα ,την αγάπη σου ,για μένα !
Σου χάρισα την ψυχή ,την λατρεία μου ,για σένα !
Μου είπες καλώς όρισες !
Σου είπα καλώς σε βρήκα !
Κράτα μου το χέρι ,να σφίξω το δικό σου .
Γιατί ο ουρανός ,είναι πιο γαλανός ,πιο φωτεινός την ημέρα .
Γιατί τα αστέρια της νύχτας είναι πιο λαμπερά ,ξεκάθαρα .
Μαζί είπαμε σ’ αγαπώ ,για το τώρα ,το πριν ,
το μετά και το πάντα και ξεκινήσαμε για το ταξίδι .
Αφήσαμε πίσω τις στιγμές που μας πλήγωσαν .
Ο δρόμος μακρύς μα…όμορφος ,γιατί είσαι μαζί μου
κι εγώ μαζί μ’ εσένα ,στις λύπες ,στις χαρές .
Είσαι εδώ …….και μ ‘αγαπάς !
Είμαι εδώ……..Και σ ‘αγαπώ !

Κυριακή, 24 Αυγούστου 2008

Ο βραδινός εφιάλτης..........


Σήμερα ο ήλιος θαρρείς και είναι πιο λαμπερός.
Τολμηρός ,μέσα από τις γρίλιες με ξύπνησε ,
μου άπλωσε το χέρι ,με βία με τράνταξε .
Με ξύπνησε από τον εφιάλτη της νύχτας .
Με ταξίδεψε σε μονοπάτι ερημικό ,πράσινο .
-Ο δρόμος του μέλλοντος μου είπε και απομακρύνθηκε .
Το άρωμα της λεβάντας ,το πράσινο των δέντρων ,
το ρετσίνι από τα πεύκα ,το ροζ της ανεμώνης ,
η μυρωδιά από το υγρό γρασίδι ,αισθήσεις……
Ένας δυνατός βοριάς δρόσισε το πρόσωπό μου
Φωνές από το παρελθόν με συνεπήραν ,
η ζωή μου ,οι άνθρωποί μου ,οι εμπειρίες μου .
Συλλογισμοί ,σκέψεις ,λάθη ,έρωτες , αγάπες ,γνώση ,
όλα περνούν με την ταχύτητα του ανέμου .
Μπράβο ,σκέφτηκα τα κατάφερες ,έδωσες την ψυχή σου ,
Την αγάπη σου ,αντιστάθηκες ,πάλεψες ,κράτησες τις αξίες σου ψηλά .
Είσαι δυνατή ,μην αφήνεις τον εαυτό σου ,στη σκιά κανενός .
Το δυνατό κελάηδισμα των πουλιών ,διέκοψε τις σκέψεις μου .
Γιατί είμαι …..εδώ;
Ποιος μ’έφερε και γιατί;
Θυμήθηκα….τον βραδινό εφιάλτη .
Ναι….
Έπρεπε να τον ξεχάσω.
Να διαγράψω το λάθος , την υποκρισία ,το ψέμα .
Πίστεψα ,γιατί ήθελα να πιστέψω ,γιατί το είχα ανάγκη .
Ήταν ένα λάθος ,τώρα είναι παρελθόν .
Βρίσκομαι στο σωστό δρόμο ,στο δρόμο του μέλλοντος που με καλεί .
Και πάντα θα σκέφτομαι…….
Μην αφήνεις τον πολύτιμο εαυτό σου ,στη σκιά κανενός…………..
Γιατί κανείς δεν αξίζει όσο ο εαυτός σου
.

Σάββατο, 23 Αυγούστου 2008

Μια φορά.............



Ήταν Άνοιξη ,24 του Απρίλη ,όταν μια μικρή παρουσία ,
μια μικρή κουκλίτσα ήρθε στο κόσμο ,να ζήσει την ομορφιά
που η μαμά της έλεγε στα παραμύθια .
Τα παραμύθια με το όμορφο…..τέλος .
Εκείνα ,που μπήκαν στην ψυχούλα της ,εκείνα που έδωσαν
τροφή στα όνειρά της ,εκείνα…που πίστεψε ότι θα ζήσει ,
εκείνα ,που πάντα έφερναν την ευτυχία ,εκείνα ,που στάθηκαν
ελπίδα και μαζί…..αυταπάτες για το διάβα της στον κόσμο .
Πόσο….λάθος !
Πόσο….λάθος ,γιατί η ευτυχία δεν έχει διάρκεια .
Πόσο…. λάθος ,γιατί η χαρά δεν είναι παντοτινή .
Πόσο…..λάθος ,γιατί η ζωή δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα .
Δεν έμαθε ποτέ….το ψέμα .
Δεν διδάχθηκε για την δυστυχία ,την υποκρισία ,το συμφέρον ,
Δεν ήξερε τους δράκους ,τους λύκους τους κακούς ,τις μάγισσες
τα ξόρκια .
Δεν έμαθε ποτέ….για την απάτη ,για την απιστία ,την ειρωνεία…
τον θάνατο ,την δυστυχία .
Το μόνο άσχημο που γνώρισε μικρούλα ,ήταν η φτώχεια .Όμως
στην άγνοιά της ,μεγάλωσε ευτυχισμένη ,χαρούμενη ,ένα παιδί .

Το παιδί ,που ακόμη …..μετά από μισό αιώνα χειμώνες και
καλοκαίρια ,μετά….από θανάτους ,από αρρώστιες ,δυστυχίες
που άγγιξαν το κορμί της ,την ψυχή της ,την ζωή της ,δεν
σταμάτησε…..να ……είναι ένα μικρό ΠΑΙΔΙ .

Την ζηλεύω…..τώρα πια.
Μια δυνατή ,υπερήφανη μάνα που αντιμετωπίζει τη σκληρότητα
της ζωής ,με τη δύναμη της αγάπης ,μέσα από τα μάτια του μικρού
κοριτσιού ,που ακόμη υπάρχει μέσα της .

Το μεγάλο της….παράπονο .

-Γιατί…..γεννήθηκα σε λάθος εποχή ;
Δεν ανήκω εγώ…..σ’αυτή την
εποχή ,ούτε κι αυτή σε μένα .