Τρίτη, 23 Δεκεμβρίου 2008

Χρόνια Πολλά......!!!!


Χρόνια πολλά.............
αγαπημένα,ευτυχισμένα,ειρηνικά,δημιουργικά,γεμάτα χαρά και υγεία,για όλους τους φίλους,για όλο τον κόσμο,για όλους μας!Εύχομαι οι μέρες αυτές, μέρες Άγιες,μέρες Αγάπης,να δώσουν την ελπίδα ξανά στους ανθρώπους,εκείνους που έχασαν την υγεία,την περιουσία,την εργασία,την ηρεμία,την υπομονή,την οικογενειακή θαλπωρή,την αγάπη!
Κάθε επιθυμία σας,ευχή μου!

Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2008

Και του χρόνου......με υγεία!

Αργήσαμε φέτος......μαμάααααα.... Άντε....πότε και πότε ρωτούσαν και με ξανά ρωτούσαν οι μικρές κατεργαρούλες μου.
Ξέρουν....τη μαμά τους καλά!
Αν δεν βάλει το χεράκι της,δεν γίνεται τίποτε.Έτσι λοιπόν,εχθές,ημέρα του Αγιου Νικολάου,μεγάλη η Χάρη του,αποφάσισα να βγάλω το δέντρο μας ,να φορέσω τις όμορφες αναμνήσεις και να ξεκινήσω δουλειά.Ασφαλώς,επιστράτευσα και τις νεαρές,για να μαθαίνουν,να χαίρονται,να συμμετέχουν,για να ξέρουν,τι θα λένε στα δικά τους παιδιά.Δουλεύαμε ,λέγοντας τις δικές μου παιδικές ιστορίες,τις αναμνήσεις μου,που είχαν τόση αγάπη!
Αφορμή,ήταν ο πατέρας μου,ο καλλιτέχνης ,όπως τον έλεγαν φίλοι και γνωστοί. Το σπίτι μας,αν και φτωχικό,ήταν το πιο όμορφα στολισμένο στην περιοχή,αν και εγώ πιστεύω,ότι δεν υπήρχε δεύτερο σε όλο τον κόσμο.Θυμάμαι τους περαστικούς,να στέκονται με τις ώρες να χαζεύουν αυτή την ομορφιά,αυτή τη μαγεία.Φαναράκια,γύρω από το σαλόνι,φτιαγμένα από χαρτόνι,ζελατίνα σε διάφορα χρώματα,χρυσόσκονη και μέσα από ένα λαμπάκι.Το καλώδιο του ρεύματος,ούτε που φαινόταν,από τα μικροσκοπικά αστεράκια,που το στόλιζαν.Οι φιγούρες,της φάτνης ,επίσης από χαρτόνι,ζωγραφισμένες αγιογραφίες,της Παναγιάς,του Ίωσήφ,του μικρού Χριστούλη,των μάγων ,με χρυσόσκονη.Αληθινά άχυρα πλαισίωναν τη χάρτινη κούνια και όλα αυτά έπιαναν ολόκληρο τοίχο.
Κάτω από το δέντρο,ένα χωριό.Σπίτια και πάλι από χαρτόνι και ζελατίνα και ένα λαμπάκι,για να δίνει φως,πάνω σε πυκνό βαμβάκι.Ο Άγιος Βασίλης,σε μια γωνιά του μικρού χωριού,ακόμη τον θυμάμαι,φτιαγμένος από μια δική μου παλιά κούκλα,που την είχε ντύσει με γκοφρέ κόκκινο χαρτί και γενιάδα από βαμβακι .Η άμαξα και οι τάρανδοι από ξύλο που σκάλισε με μεγάλη υπομονή.Τι έφτιαχνε Χριστέ μου αυτός ο άνθρωπος;
Πού έβρισκε τόση υπομονή και τόσο κέφι να στολίζει όλο το σπίτι μέσα κι έξω;Ειλικρινά ....απορρώ.
Τον λατρεύω.....και τον ευχαριστώ από τα βάθυ της καρδιάς μου,που μου δώρισε αυτή την ομορφιά και την αγάπη για τις μέρες αυτές.
Εύχομαι να είναι γερός ,αν και τώρα στα 87,μου στέκεται ακόμη όσο...μπορεί.Έτσι λοιπόν,με την ίδια αγάπη ,τα λέω και στις κόρες μου και συνεχίζω όσο μπορώ το δικό του έργο,για να έχουν όμορφες αναμνήσεις οι μικρές μου.Τι μικρές δηλαδή;Τέλος πάντων........
'Οταν επί τέλους,τελειώσαμε με το στόλισμα,ήρθε και η ώρα,να τους παίξω στο αρμόνιο ,όλα τα σχετικά Χριστουγεννιάτικα τραγουδάκια,έτσι.......για την ατμόσφαιρα....
Και του χρόνου......λοιπόν,να είμαστε πρώτα ο Θεός καλά,για να το ξανά στολίσουμε,πάντα με αγάπη.........

Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2008

Τι....ομορφιά!


Κυριακή σήμερα,έξω κρύο τσουχτερό,συννεφιά σαν εκείνη του χιονιά.
Το σπίτι ζεστό,το τζάκι αναμμένο,περιμένει τις κορούλες μου,να ξυπνήσουν,να καθίσουν κοντά του,να νοιώσουν τη ζεστασιά και την αγάπη που υπάρχει στο σπίτι.
Πόσο λατρεύω το σπίτι τις Κυριακές,με μαζεμένη την οικογένεια;
Το σπίτι πεντακάθαρο,η μυρωδιά του φαγητού,του φρεσκοφουρνισμένου ψωμιού,του ζεστού καφέ.
Όταν ξυπνούν οι νεαρές,η πρώτη κουβέντα τους είναι να με φωνάξουν χαδιάρικα....
Μαμά......Μαμάκα...Μαμουλίθρα....Μαμουλίτσα....ΜαμΛία....
Ξέρουν ότι τις περιμένει ένα ελαφρύ μασαζάκι και μια μεγάλη αγκαλιά.
Τι θα φάμε για πρωινο;
Τι θα φάμε για μεσημεριανό;
Η κουβεντούλα ,παράλλημα με το πρωινό τους,είναι ότι καλύτερο.....!
Μαθαίνω τις λεπτομέρειες ,του σχολείου,τους έρωτές τους,τα νέα από τις φίλες τους,αυτά που τις απασχολούν,τους προβληματισμούς τους.
Ακόμη...τις ζουζουλεύω,τις χορεύω στην αγκαλιά μου,όπως παλιά.
-Αυτό που μυρίζει μαμά,δεν μ'αρέσει καθόλου......η μεγάλη είναι αυτή.
Αηδιάζει στη σκέψη του πατσά,αλλά ξέρει οτι δεν θα τον φάει.Ξέρει ότι τον φτιάχνω για τον παππού μας,για τον Σταμάτη τον γείτονα που τον λατρεύει και δεν του φτιάχνει η Σοφία ,η γυναίκα του όπως και για τον Γιώργο,επίσης γείτονα,που για τον ίδιο λόγο ,δεν τον βλέπει στο σπίτι του.
-Εμείς τι θα φάμε...πετάγεται η μικρή.
Μπιφτεκάκια,για σήμερα που τα έχω πλάσει από νωρίς και είναι στο ψυγείο.
Για συνοδευτικό,επέλεξαν μπασματάκι.
Όμορφα συναισθήματα,γεμάτα αγάπη,τρυφερότητα,μια μεγάλη αγκαλιά και για τις τρείς μας.

Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2008

Καλό χειμώνα,σε όλους τους φίλους!


glitter-graphics.com

Είθε,τα σπιτικά μας να είναι τόσο ζεστά!
Γεμάτα αγάπη και χαρά!
Οι άγιες μέρες που έρχονται σιγά-σιγά
να δώσουν σε όλους,μια μεγάλη αγκαλιά.




glitter-graphics.com


glitter-graphics.com


glitter-graphics.com


glitter-graphics.com

Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2008

Μια χαρούμενη και ανέμελη οικογένεια......

Σήμερα Κυριακή,βγήκα να καθαρίσω τις τριανταφυλίτσες μου,από τα λίγα ξερά φυλλαράκια τους.Όταν τέλειωσα,τις καμάρωσα έτσι όμορφες ,καθαρές και χρωματιστές όπως ήταν και σκέφτηκα να τις βγάλω μία φωτογραφία.Έλα όμως που ο μικρός μου σκυλούλης,ο Ερμής μπήκε στη μέση και μου έδωσε την αφορμή ,να σας γράψω για την τρισευτυχισμένη σκυλοοικογένεια.......που συγκατοικεί μαζί μας.
Λοιπόν,πρίν από 13 χρονάκια,αποκτήσαμε τον Ρίκο,ένα κουταβάκι,που ξεχώριζε από τα 9 αδελφάκια του,επειδή είχε στο μέτωπό του μία λευκή καρδούλα.Διασταύρωση κανίς με τεριέ.
Τύπος και υπογραμμός πάντα,υπάκουος και με καλά αισθήματα.
Ο Ρίκος μου
Είχε ένα πρόβλημα όμως.Δεν ήθελε να δει γυναίκα,όσες φορές κι αν προσπαθήσαμε.Κι έτσι το πήραμε απόφαση.Πέρασαν 6 χρόνια και καθώς περνούσαμε με την μεγάλη μου κόρη έξω από ένα πετ,είδαμε μία σκυλίτσα Μπολωνεζ,λευκή,3 μηνών,που ήταν αδύνατον να αντισταθούμε,στο να μη την κάνουμε δική μας.Έτσι λοιπόν,ήρθε στο σπίτι μας και το γυναικείο δυναμικό,που με τα κολπάκια της και τις τσαχπινιές της,μας ανάγκασε να την κακομάθουμε.
Η Φοίβη μου

Η δεσποινίδα μου όμως μεγάλωσε και σαν γυναικα τσαχπίνα,ξύπνησε τα αντρικά ένστικα του Ρίκου.Έτσι λοιπόν,πριν από 3 χρόνια αποκτήσαμε και τον γιόκα τους τον Ερμή.Ένας και μοναδικός,γιατί το αδερφάκι του δεν τα κατάφερε στη ζωή.Πάλι καλά δηλαδή που ζει και ο μικρός,γιατί η Φοίβη μας είναι 4 κιλά,ενώ ο Ρίκος 12 και τα κουταβάκια ,ήταν μεγάλα σε μέγεθος.
Τώρα τι να πω για τον μικρό;
Όλα...τα λεφτά!!!!!!
Από την πρώτη του ανάσα στο σπίτι μας,πάνω στο πάπλωμα της κόρης μας,που μετά 40 μέρες το πετάξαμε...ασφαλώς.Το γάλα του με το μπιμπερό,η φροντίδα της κάθε μέρας του,μας έχει τρελλάνει.

Ο Ερμής μου.....6 κιλά


Και όλη η παρέα,όταν βγαίνει στην αυλή.




Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2008

Σκέψεις Φθινοπωρινές............


Σε σκέφτομαι ,όταν τον ουρανό κοιτώ
πέφτει ένα αστέρι...κι εγώ σε σκέφτομαι .

Σε σκέφτομαι ,όταν στο δρόμο περπατώ
μια βοή ,μια φωνή....κι εγώ σε σκέφτομαι .

Σε σκέφτομαι ,όταν κεντώ ,για να ξεχαστώ
αίμα ,στο δάχτυλο , πονώ κι εγώ σε σκέφτομαι .

Σε σκέφτομαι ,όταν θέλω να ξεκουραστώ
παιχνίδια του μυαλού μου κι εγώ ,σε σκέφτομαι .

Σε σκέφτομαι και το όνειρο ,γίνεται τρελό
χορεύουν χίλια χρώματα κι εγώ σε σκέφτομαι .

Σε σκέφτομαι κι αφήνομαι....μ' αρέσει ,
χρώμα και μυρωδιά....δική σου .

Σε σκέφτομαι ,γιατί υπάρχεις ,είσαι....εκεί
σε νιώθω ,σε ακούω ,είναι...η φωνή σου .

Σε σκέφτομαι και γίνομαι...δυνατή
ξέρω ,ξέρω ,ότι με σκέφτεσαι κι εσύ!
Λ.

Παρασκευή, 5 Σεπτεμβρίου 2008

Κυριακή, 31 Αυγούστου 2008

Το όνειρο που έσβησε.....


Μια κοφτή ανάσα στον σκοτεινό απόηχο ,
ένα τραγούδι μακρινό ,αγαπημένο ,
στον λαβύρινθο της σκέψης
στην παραζάλη του ονείρου ,
στο χορό των εικόνων του μυαλού.

Τα βλέφαρα βαριά ,νωχελικά ,
με τη γεύση του ονείρου ακόμη.
Το αχνό φως της ζωηρής ηλιαχτίδας
που γλίστρησε και παραβίασε
τις γρίλιες του κλειστού παραθύρου.

Η δίνη του ονείρου χάθηκε
μέσα στο βαλς της λήθης και της θύμησης .
Ένα παιχνίδισμα έρωτα κι αγάπης .
Μία τρυφερή αγκαλιά κι ένα φιλί .
Ένα ποτάμι λόγια αφοσίωσης ,
που χάθηκαν στο τέλος του καταρράκτη .
Μία βροχή υποσχέσεων
που η ρούφηξε το διψασμένο χώμα
Ένας κουρασμένος χείμαρρος συναισθημάτων
που γέρασε κι έδωσε έναυσμα στο όνειρο .

‘Όνειρο ήτανε και…πάει .
Γράφτηκε στις 12 του Απρίλη 2008

Λ.

Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2008

Σαν σήμερα.......


Σαν σήμερα .Εκείνη τη Δευτέρα το πρωί .
Πέρασαν οκτώ χρόνια από τότε .
Δεν θα ξεχάσω ποτέ.....εκείνο το τηλεφώνημα:
--Σφίξτε την καρδιά σας και τρέξτε στο νοσοκομείο .
Μια διαδρομή ατέλειωτη ,σκέψεις πολλές ,κακές
τρέλαιναν το μυαλό μου .Δεν μπορούσα να
σκεφτώ ,ότι θα άκουγα το μοραίο .
Νόμιζα ότι δεν θα συμβεί στην δική μας οικογένεια .
Ήμουν σίγουρη γι 'αυτό .
Πόσο λάθος....πίστευα .

Δεν πρόλαβες να μας πεις το τελευταίο αντίο .
Άφησες την τελευταία σου πνοή ,σ’εκείνο τον
καταραμένο δρόμο ,σ’εκείνον τον γεμάτο
ψέμα τόπο ,σ’ εκείνη την καταραμένη στροφή .
Μια κηλίδα από το αίμα σου ,που την έβαψαν
μαύρη από τον δόλο ,το συμφέρον ,την πονηριά ,
το ψέμα ,την υποκρισία ,την πλεκτάνη .
Γιατί;
28 Αυγούστου 2000
Σαν σήμερα ,σταμάτησε η καρδιά σου .
Σαν σήμερα έπαψες να ζεις .
Σαν σήμερα ,που έχασα την μισή ζωή μου .
Σαν σήμερα ,που τα παιδιά μας ,γνώρισαν την
απώλεια του πατέρα .
Ξέρω όμως ,ότι είσαι πάντα κοντά μας .
Ξέρω ότι η αγάπη σου για τα παιδιά ,είναι φύλακας άγγελος .
Ξέρω ότι σου λείπουμε ,αλλά μας λείπεις κι εσύ .
Θέλω να σου πω για την Μαρία σου ,είναι στα 24 τώρα πια ,
Μια κουκλίτσα ,ένα φανταστικό παιδί ,έτσι όπως την
ονειρευόσουν .Τώρα ,ετοιμάζεται να πάρει το δίπλωμα οδήγησης .
Παιδεύτηκα πολύ για να την πείσω .Φοβόταν από τη δική σου περιπέτεια .
Αλλά ξέχασα….τι στα λέω ;
Είμαι σίγουρη ότι το γνωρίζεις ,αφού κάθε βράδυ τα κουβεντιάζετε .
Θέλω να σου πω για την μικρή μας ,την Κωνσταντίνα ,πόσο μικρούλα
ήταν τότε ;Μόλις 7 ½ δεν είχε καταλάβει ,δεν ήξερε ,το μυαλουδάκι
της ήταν παιδικό .Που ..να ξέρει τι σημαίνει απώλεια ;
Τώρα είναι στα 16 ,μες την εφηβεία ,γεμάτη ανησυχίες ,καλή μαθήτρια ,
ένα ώριμο παιδί ,που σου μοιάζει απίστευτα…..αλήθεια .
Θέλω να σου πω για μένα .Γέρασα ,κουράστηκα ,οι προσπάθειες που
Έπρεπε να κάνω ,για να είμαι μάνα και πατέρας μαζί ,με εξάντλησαν .
‘Όμως είμαι ….δυνατότερη ! Θυμάσαι ,που πάντα μου έλεγες …..
--πρέπει να είσαι δυνατή στη ζωή ,γιατί δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει .
Μερικές φορές ,πιστεύω ότι ήξερες από πριν τι θα σου συμβεί .
Με ετοίμαζες συχνά για την ενδεχόμενη απώλειά σου .
--Αλήθεια……ήξερες;
Το μόνο που με πικραίνει σήμερα ,είναι που δεν μπόρεσα να σε δικαιώσω .
Τρία χρόνια μου πήρε ο αγώνας που έδωσα με τα δικαστήρια .Τρία χρόνια
Πίκρας ,γιατί το άδικο και το ψέμα κυριάρχησαν ,έγιναν εμπόδιο σε κάθε
μου βήμα .Δεν τα κατάφερα ,ήταν πάνω από τις δυνάμεις μου ,αν και πάλεψα .
Ήταν απίστευτα πρωτόγνωρη για μένα η πλεκτάνη που γίνεται στον χώρο της δικαιοσύνης .
Δικαιοσύνη……ανύπαρκτη ,πίστεψέ με .
Όλα αυτά όμως πέρασαν τώρα .
Μας λείπεις ,όμως σ ‘αγαπάμε και πάντα είσαι στην καθημερινότητά μας .

Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2008

Γέφυρά μου......


Γέφυρα είχα φτιάξει , με ξύλα από όνειρα.
Όνειρα γεμάτα αλήθεια ,
φτιαγμένα από το λευκό της ψυχής μου.
Όνειρα ταξιδιών ανεκπλήρωτων ,απομεινάρια .

Γέφυρα είχα φτιάξει ,με πέτρα αθάνατη ,
σμιλευμένη από λόγια αγάπης .
Χαραγμένη με τον πόνο
που ζωγράφιζαν οι σκέψεις μου.

Γέφυρα είχα φτιάξει με χώμα και νερό.
Χώμα , σπυρί-σπυρί της ζωής μου .
Νερό ,στάλα-στάλα των δροσερών
στιγμών της νιότης μου.

Γέφυρα ,μου είπαν βάλε σίδερο.
Έψαξα ,το βρήκα .
Ήταν την εποχή που έπεσε η αυλαία σου
και έκανε την καρδιά μου σίδερο.

Και τώρα ,στέκω εδώ την καμαρώνω .
Περήφανη , καρπός δικός μου .
Τη μέρα τη ραίνω με ροδοπέταλα
Τη νύχτα ,με των αστεριών τη σκόνη .

Γέφυρα που σμίγει τις καρδιές .
Γέφυρα που η απόσταση γίνεται θύμα.
Γέφυρα των αναστεναγμών .
Γέφυρα των κρυφών ονείρων .

Ποιός στην άκρη σου περιμένει;
Ποιός εκεί απέναντι μου χαμογελά;
Ποιός τα ροδοπέταλα μαζεύει;
Ποιός την σκόνη των αστεριών;
Λ.

Τρίτη, 26 Αυγούστου 2008

Για το τώρα,το πρίν,το μετά και....το πάντα!


Είπες να φύγεις ,μα…..δεν έφυγες ,
Είπα να χαθώ ,μα….δεν χάθηκα .
Έψαξες να με βρεις στις δύσκολες στιγμές σου .
Έψαχνα να σε βρω ,στην απελπισία μου .
Μου γνώρισες τον κόσμο που έζησες .
Σου γνώρισα τον δικό μου κόσμο .
Μου χάρισες την ελπίδα ,την αγάπη σου ,για μένα !
Σου χάρισα την ψυχή ,την λατρεία μου ,για σένα !
Μου είπες καλώς όρισες !
Σου είπα καλώς σε βρήκα !
Κράτα μου το χέρι ,να σφίξω το δικό σου .
Γιατί ο ουρανός ,είναι πιο γαλανός ,πιο φωτεινός την ημέρα .
Γιατί τα αστέρια της νύχτας είναι πιο λαμπερά ,ξεκάθαρα .
Μαζί είπαμε σ’ αγαπώ ,για το τώρα ,το πριν ,
το μετά και το πάντα και ξεκινήσαμε για το ταξίδι .
Αφήσαμε πίσω τις στιγμές που μας πλήγωσαν .
Ο δρόμος μακρύς μα…όμορφος ,γιατί είσαι μαζί μου
κι εγώ μαζί μ’ εσένα ,στις λύπες ,στις χαρές .
Είσαι εδώ …….και μ ‘αγαπάς !
Είμαι εδώ……..Και σ ‘αγαπώ !

Κυριακή, 24 Αυγούστου 2008

Ο βραδινός εφιάλτης..........


Σήμερα ο ήλιος θαρρείς και είναι πιο λαμπερός.
Τολμηρός ,μέσα από τις γρίλιες με ξύπνησε ,
μου άπλωσε το χέρι ,με βία με τράνταξε .
Με ξύπνησε από τον εφιάλτη της νύχτας .
Με ταξίδεψε σε μονοπάτι ερημικό ,πράσινο .
-Ο δρόμος του μέλλοντος μου είπε και απομακρύνθηκε .
Το άρωμα της λεβάντας ,το πράσινο των δέντρων ,
το ρετσίνι από τα πεύκα ,το ροζ της ανεμώνης ,
η μυρωδιά από το υγρό γρασίδι ,αισθήσεις……
Ένας δυνατός βοριάς δρόσισε το πρόσωπό μου
Φωνές από το παρελθόν με συνεπήραν ,
η ζωή μου ,οι άνθρωποί μου ,οι εμπειρίες μου .
Συλλογισμοί ,σκέψεις ,λάθη ,έρωτες , αγάπες ,γνώση ,
όλα περνούν με την ταχύτητα του ανέμου .
Μπράβο ,σκέφτηκα τα κατάφερες ,έδωσες την ψυχή σου ,
Την αγάπη σου ,αντιστάθηκες ,πάλεψες ,κράτησες τις αξίες σου ψηλά .
Είσαι δυνατή ,μην αφήνεις τον εαυτό σου ,στη σκιά κανενός .
Το δυνατό κελάηδισμα των πουλιών ,διέκοψε τις σκέψεις μου .
Γιατί είμαι …..εδώ;
Ποιος μ’έφερε και γιατί;
Θυμήθηκα….τον βραδινό εφιάλτη .
Ναι….
Έπρεπε να τον ξεχάσω.
Να διαγράψω το λάθος , την υποκρισία ,το ψέμα .
Πίστεψα ,γιατί ήθελα να πιστέψω ,γιατί το είχα ανάγκη .
Ήταν ένα λάθος ,τώρα είναι παρελθόν .
Βρίσκομαι στο σωστό δρόμο ,στο δρόμο του μέλλοντος που με καλεί .
Και πάντα θα σκέφτομαι…….
Μην αφήνεις τον πολύτιμο εαυτό σου ,στη σκιά κανενός…………..
Γιατί κανείς δεν αξίζει όσο ο εαυτός σου
.

Σάββατο, 23 Αυγούστου 2008

Μια φορά.............



Ήταν Άνοιξη ,24 του Απρίλη ,όταν μια μικρή παρουσία ,
μια μικρή κουκλίτσα ήρθε στο κόσμο ,να ζήσει την ομορφιά
που η μαμά της έλεγε στα παραμύθια .
Τα παραμύθια με το όμορφο…..τέλος .
Εκείνα ,που μπήκαν στην ψυχούλα της ,εκείνα που έδωσαν
τροφή στα όνειρά της ,εκείνα…που πίστεψε ότι θα ζήσει ,
εκείνα ,που πάντα έφερναν την ευτυχία ,εκείνα ,που στάθηκαν
ελπίδα και μαζί…..αυταπάτες για το διάβα της στον κόσμο .
Πόσο….λάθος !
Πόσο….λάθος ,γιατί η ευτυχία δεν έχει διάρκεια .
Πόσο…. λάθος ,γιατί η χαρά δεν είναι παντοτινή .
Πόσο…..λάθος ,γιατί η ζωή δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα .
Δεν έμαθε ποτέ….το ψέμα .
Δεν διδάχθηκε για την δυστυχία ,την υποκρισία ,το συμφέρον ,
Δεν ήξερε τους δράκους ,τους λύκους τους κακούς ,τις μάγισσες
τα ξόρκια .
Δεν έμαθε ποτέ….για την απάτη ,για την απιστία ,την ειρωνεία…
τον θάνατο ,την δυστυχία .
Το μόνο άσχημο που γνώρισε μικρούλα ,ήταν η φτώχεια .Όμως
στην άγνοιά της ,μεγάλωσε ευτυχισμένη ,χαρούμενη ,ένα παιδί .

Το παιδί ,που ακόμη …..μετά από μισό αιώνα χειμώνες και
καλοκαίρια ,μετά….από θανάτους ,από αρρώστιες ,δυστυχίες
που άγγιξαν το κορμί της ,την ψυχή της ,την ζωή της ,δεν
σταμάτησε…..να ……είναι ένα μικρό ΠΑΙΔΙ .

Την ζηλεύω…..τώρα πια.
Μια δυνατή ,υπερήφανη μάνα που αντιμετωπίζει τη σκληρότητα
της ζωής ,με τη δύναμη της αγάπης ,μέσα από τα μάτια του μικρού
κοριτσιού ,που ακόμη υπάρχει μέσα της .

Το μεγάλο της….παράπονο .

-Γιατί…..γεννήθηκα σε λάθος εποχή ;
Δεν ανήκω εγώ…..σ’αυτή την
εποχή ,ούτε κι αυτή σε μένα .